استفاده از حق رأی: طبق قانون، با اجازهی وجدان

گاهی اوقات که بحث حق رأی میشه، میگم جدا از این که بهمون حق نظر دادن میدن یا نه، خودمونم باید ببینیم به خودمون حق نظر دادن میتونیم بدیم یا نه.
مثلاً حتی اگه دانشگاه فردا بگه بیاید راجع به فلان چیز سالن تربیت بدنی نظر بدید، من به هیچ عنوان نباید به خودم اجازهی اظهار نظر بدم چون آخرین ایفای نقشم تو اون سالن به پاسکردن درس تربیت بدنی مربوط میشه و آخرین سودی که به اونجا رسوندم هم فکر کنم همون موقعا بود که یه لیوانو از رو زمینش انداختم سطل آشغال D:

امیدوارم تا وقتی طبق قانون حق رأی دارم، خودم هم بتونم به خودم اجازه بدم که راجع به کشور اظهار نظر کنم؛ و سعی میکنم همیشه رفتاری داشتهباشم که بتونم تو این مورد به خودم حق رأی بدم.

خب بعد این رأیِ ساعت ۹ صبحی، یحتمل اگه دوستام چیزی نگن یا اینستا سر نزنم، تا شب خبردار نشم کی چقدر رأی آورده! ترجیح میدم برم سراغ چیزایی که نه آقای روحانی میتونه بهمون بده نه آقای رئیسی، و نه هیچ رئیس جمهور دیگهای تو دنیا:
یه ذره مفیدتر بودن، یه ذره فهم و دانش بیشتر، و شاید کمی رشد و پیشرفت...

پینوشت
کل کلاس رأیگیری به اثر انگشت آبیشه. چرا استامپ این حوزهای که رفتم قرمز بود؟؟ :/ خب تو عکس خوب نمیفته!!